Stan, w jakim przeważnie stosuje się ParaProteX™ z uwagi na jego cenny ziołowy skład, to zagrzybienie organizmu oraz zatrucie toksynami baterii, grzybów, wirusów i pasożytów.

Działanie  ParaProteX™ to m.in.: grzybobójczy, przeciw CANDIDA ALBICANS i innym grzybom, antyseptyczny, przeciw pasożytom, bakteriom i wirusom, wspomaga naturalne siły obronne organizmu oraz działa oczyszczająco.

Składniki ziołowe ParaProteX mają działanie napotne, moczopędne i przeczyszczające układ jelitowy oraz moczowy.

Pomagają zapobiegać problemom układu trawienia m.in.:

– chroniczna biegunka,

– niestrawność, nieżyt żołądka,

– kolka, nudności, wymioty,

– zaparcia, hemoroidy, krwotoki z odbytu,

– zgaga, nadkwasota, refluks,

– zatrucie pokarmowe,

– żółtaczka, choroba pęcherzyka żółciowego,

– wrzody dwunastnicy i żołądka, helicobacter pylori,

– pasożyty jelitowe i w wątrobie, przywry, lary robaków, lamblie, owsiki.

Grzybice i Drożdżyce takie jak: Candida, Aspargillus, Trichophyton, Epidermophyton, Pleśnica, „Stopa atlety” – grzybica stóp.

Wirusy takie jak:

– wirusowe zapalenie wątroby,

– opryszczka HERPES Simpleks,

– grypa i inne odmioany wirusów w tym koronawirusy,

– wirus brodawczaka

– NOCARDIA ASTEROIDES (wykrywane przy chorobie Parkinsona)

– COXSACKIE (pochodne od pasożytów, wykrywane przy chorobach mózgu, epilepsja, schizofrenia, inne)

– zwierzęce wirusy: Toksoplazmoza (Toxoplasma gondii),

Infekcje i zakażenia bakteryjne:

gronkowiec:

– złocisty Staphylococcus aureus (infekcje zębów, wrzody, choroby serca)

– skóry Staphylococcus epidermidis (atakuje skórę i błony śluzowe)

– w mleku Staphylococcus lactis,

– Staphylococcus mitis (infekcje zębów, płuc, wrzody, sztywne kolana)

– Staphylococcus pneumoniae (zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego)

– Staphylococcus pyogenes (ropotwórczy, infekcje dziąseł i zębów)

– Staphylococcus pneumoniae (zapalalenie płuc)

paciorkowce,

– Coli Escherichia (pałeczka okrężnicy),

– „róża”,

– pałeczka Klebsiella scleromatis,

– Legionella,

– Salmonella,

– pałeczka czerwonki,

– wstrząs septyczny – sepsa (posocznica),

– pneumokoki,

– meningokoki,

– trąd,

– kiła (syfilizam),

– cholera i wiele innych.

Gram dodatnie bakterie takie jak:

Gronkowiec, Staphylococcus, Listeria monocytogenes.

Gram ujemne bakterie takie jak:

Coli Escherichia (pałeczka okrężnicy), pałeczka Klebsiella scleromatis,

Legionella, Salmonella, pałeczka czerwonki, Cholera Pseudomonas.

Pasożyty (robaki) takie jak: Histolytica Entameby (Ameboza, amebiaza, pełzakowica (czerwonka pełzakowa), Chlamydia (zapalenie spojówek lub narządów rodnych, zakażenie na pływalni, też jaglica, bielmo, astma), Fasciolopsis buskii (przyczyna powstawania: cysta, guzy i rak), Toksokaroza (Toxocara canis, Toxocara cati), tasiemiec, owsiki, lamblie (Lumbricoides), glisty, obleniec, Tęgoryjec,

Składniki ziołowe ParaProteX mogą pomagać w takich chorobach jak:  alergia, astma, zapalenie oskrzeli, zapalenia płuc, gruźlica, zatkane zatoki, zapalenie ucha środkowego, bakteryjny katar, znużenie, zmęczenia, osłabienie, zęba, wrzody, rany, owrzodzenia ust, opryszczka, dentystyczna infekcja, parodontoza, słabe dziąsła, próchnica, szkorbut, ból gardła, ból głowy, zły nastrój psychiczny, depresja, nerwica, apatia,  paraliż, atak histerii, epilepsja (padaczka), autyzm, zapalenie opon mózgowych (porażenie, mózgowe), stany emocjonalne, panika histeria, fobia, strach fibromialgia 9fibromyalgia), zmęczenie, mononukleoza, bolerioza, bruceloza, blednica, anemia, ukąszenia owada, kurzajki, czkawki, podagra (dna) i piasek w nerkach, ból stawów, artretyzm, reumatyzm, nerwobóle, ischias, zwichnięcie, zapalenie skóry, egzema, łuszczyca, ropne rany, cięcia, owrzodzenia, wrzody, zgorzel, sucha pękająca skóra, starzejąca się szybko skóra, grzybica stóp, utrata głosu lub częściowy zanik słuchu, zdzwonieni w uszach, głuchota i inne.

ParaProteX™ a szczególnie jego ziołowe składniki, mogą również przyczynić się pozytywnie do wspomagania leczenie klasycznego w takich przypadłościach jak np.: bezpłodność, brak miesiączki u młodych kobiet, poronienia i martwe porody, w leczeniu gruźlicy skóry, przy pluciu krwią na tle gruźlicy, przy wewnętrznych krwotokach, w cukrzycy, przeciw skazie limfatycznej, krzywicy, rozmiękczeniu dziąseł (parodontozie), w miażdżycy tętnic mózgu, w cukrzycy, nadciśnieniu, w skazie wysiękowej i wielu innych chorobach infekcyjnych.

SKŁAD:

1/  „AGENT” PRZECIWWIRUSOWY –  RANGOON CREEPER FRUIT
– składnik  ParaProteX™ w ilości 150 mg w 1 tabletce;
botaniczna nazwa: Indica Quisqualis L. nazwa farmaceutyczna:  Fructus Quisqualis;
Łac. Quisqualis indica jest rośliną ozdobna, uprawianą w przeważającej części Indii.
Można ją spotkać zarówno na dzikich żywopłotach, jak i w okolicach wiosek.

Medyczne właściwości:

Do terapeutycznych celów użyte są liście, nasiona i owoce rośliny.  Zawierają one właściwości nasenne oraz działanie przeciw pasożytom, a szczególnie przeciwko:

– obleńcom (Aschelminthes, Nemathelminthes),
– glistom (Ascaris lumbricoides),
– tęgoryjcom (Tęgoryjec dwunastnicy),
– lambli i wielu innym.

Nasiona i owoce są stosowane do celów leczniczych w biegunce, gorączce i krzywicy.

Owoc Rangoon creeper ozdobnej rośliny występującej w Indiach, był używany do robienia maści na zmiany skórne wywołane pasożytami.

Rangoon creeper również jest stosowane w wielu innych pasożytniczych chorobach skóry oraz w bólach brzucha. Pnącze Rangun też jest użyte, jako „gent” antywirusowy. Wyciąg owoców pnącza Rangun jest wartościowym i korzystnym składnikiem ParaProteX. Działa synergicznie w zgodności (współdziałaniu) z innymi składnikami tego produktu, wzmacniającymi swoje działanie wzajemnie.

2/ Wormseed Poder zwany Common Wormwood

Zwana, jako: komosa amerykańska, herbata meksykańska, herbata jezuicka;
łacińska nazwa: Artemisia vulgaris, Chenopodium anthelminticum (Bert.), Chenopodium ambrosioides Linn., Chenopodium quinoa L., Chenopodium album,  Artemisia absinthium L., Artemisia annua;
polska nazwa: Bylica pospolita – Komosa piżmowa (rośliny przeciw robakom)

Roślina Bylica (Artemisia) – rodzaj roślin z rodziny astrowatych, liczący 300 gatunków. Ziele komosy piżmowej (Chenopodium ambrosio-ides, Linn.) i jeszcze inne jego odmiany, Chenopodium ambrosioides, var anthelminticum (Bert.), Artemisia absinthium L., Artemisia annua należą do rodziny komosowatych (Chenopodiaceae).

Komosa ryżowa (Chenopodium quinoa L.) – gatunek rośliny jednorocznej z rodziny komosowatych (Chenopodiaceae). Uprawiany w Ameryce Południowej i stosowany do żywności w postaci kaszy. Jest blisko spokrewniona z pospolicie występującą w Polsce komosą białą (Chenopodium album). W Polsce notowano dawniej jej występowanie w okolicach Gubina.

Aromatyczna bylina o przysłowiowo gorzkim smaku, rosnąca na przychodach, rumowiskach i w ogrodach. Bylica, czyli piołun zarasta suche i ciepłe obszary Europy, Azji i obu Ameryk. Niektóre gatunki dominują na stepach lub półpustyniach, tworząc tzw. pustynie bylicowe, zarośla, przydroża, brzegi wód, także zbocza górskie (piargi) do wysokości 1600 m n.p.m. Wiele gatunków bylic to chwasty porastające nieużytki.

Bylica piołun, piołun, psia ruta, absynt (Artemisia absinthium L.) – gatunek byliny z rodziny astrowatych (Asteraceaea Dum.). Piołun występuje w stanie dzikim w strefie klimatu umiarkowanego półkuli północnej, na terenie Europy i Azji. W Polsce pospolity. Jest to od dawna znana, jako roślina lecznicza stosowana przy braku apetytu i złym trawieniu oraz znana, jako przyprawa – znano ją już w starożytnym Egipcie, Grecji i Rzymie.

Jako komosa piżmowa jest rdzenną rośliną Meksyku i Ameryki Południowej, ale można ją spotkać również na północ od Missouri po Nową Anglię, gdzie rośnie wokół domostw i w glebie nawożonej obornikiem. Obecnie można ją odnaleźć na terenie niemalże całych wschodnich Stanów Zjednoczonych. Komosa jest szorstkim, wieloletnim chwastem, rosnącym na poboczach dróg i pustkowiach do wysokości około 2 stóp.

Od wieków Indianie amerykańscy wiedzieli o tym środku, który paraliżuje jelitowe robaki i pasożyty z ciała. Dlatego też z uwagi na jej cenne zalety bylica nawet została uznana za narodową roślinę stanu Nevada.

Po skolonizowaniu rdzennych Meksykan i Indian Amerykańskich, roślina była stosowana przez Hiszpanów, pod nazwą Herba Sancti MariaeZioło świętej Mariiw dolegliwościach płucnych, jako środek wykrztuśny, w katarze i astmie.  W Meksyku liście używane są zamiast herbaty (herbata meksykańska). Głównie używane są nasiona owocu (kaszka), które mają silny aromat, przypominający nieco zapach eukaliptusa; w smaku jest cierpki i gorzki. Cała roślina ma silny, osobliwy, nieco aromatyczny zapach, wynikający z obecności olejku lotnego, który nie zanika po wysuszeniu. Tubylcy stosowali odwar z całego zioła do łagodzenia bolesnej menstruacji, lecz głównym zastosowaniem – zarówno liści, jak i nasion – było działanie robakobójcze.

Zioła na robaki

 Dzisiaj uważa się go za jeden z najlepszych środków usuwających glisty, zwłaszcza Ascaris lumbricoides (glistę ludzką). Chociaż wszystkie części rośliny wykazują właściwości przeciwrobacze, owoce i uzyskany z nich olejek stosowane są samodzielnie, będąc oficjalnie na liście Farmakopei USA. Od dawna przyjęło się podawać nasiona w postaci sproszkowanej.

W wyniku badań nad ekstraktami bylicy (Artemisia annua) w starożytnej medycynie chińskiej zwanego ziołem quinghao, udało się skutecznie wyleczyć miliony pacjentów w Południowo-wschodniej Azji, którzy musieliby cierpieć a nawet umrzeć, w przypadku których konwencjonalne środki przeciw malarii zawiodły – m.in. chlorochina (New Scientist, 13 lipca 1996, str.4).

Naukowcom udało się poznać, w jaki sposób działa leki zwane artemisinianami (piołunowcami), a jednocześnie odkryć lukę w osłonie zarazka malarii Plasmodium falciparum. Tą luką jest jeden z dwóch enzymów, które umożliwiają drobnoustrojowi pompowanie niezbędnej ilości wapnia do swojej błony komórkowej.

Piołunowce atakują bezpośrednio jedną z tych pomp –  twierdzi Sanjeev Krishna, szef zespołu badawczego ze szpitala klinicznego St George’s Hospital Medical School w Londynie –  Kiedy działanie tej pompy zostanie zakłócone, drobnoustrój ginie w ciągu kilku godzin. Naukowcy nie wiedza jeszcze, na czym polega dokładnie mechanizm działania piołunowców, ale wiedzą już to co starożytni lekarze chińscy, że to działa!

(Źródło: New Scietist, vol. 179, nr 2409, 23 sierpnia 2003)

Piołunu używano również z dobrym skutkiem do zwalczania pasożytów zewnętrznych – wszy, pluskiew, pcheł, świerzbowca.

Wspomaga leczenie chorób:

Jelitowe pasożyty:

– tasiemiec, owsiki, lamblie (Lumbricoides),
– glisty ludzkiej (ascaris),  obleniec, Tęgoryjec (ankilostomatoza),
– przywry, motylice.

Niestrawności:  kolka, bóle żołądka, brak apetytu, gazy, wzdęcia, działa przeczyszczająco, na złe trawienie

Inne:

– regulacja okresu – miesiączki, łagodzi bolesną menstruację
 -astma i kaszel, choroby płuc (jest jako środek wykrztuśny)
– obniża gorączkę, napotny, malaria
– epilepsja, atak histerii, choroba Parkinsona i Alzheimera, autyzm, ADHD
– dzwonienie w uszach, głuchota, paraliż
– podagra (dna moczanowa), moczopędny i wypłukuje piasek w nerkach.

Medyczne własności:

Rośliny przeciw robakom, które zawierają lotny olej (aż do 90% ascaridol, plus geraniol i salicylan metylu) i saponiny triterpenoid. Ascaridol to bardzo silny środek przeciw w robakom.

Spostrzeżenia dwóch holenderskich lekarzy Schuffner i Vervoort potwierdziły, iż olej komosy, jako efektywna substancja, jest w największej ilości skoncentrowany w nasionach bylicy pospolitej.

Dr Parkinson w swoich badaniach chorób neurologicznych doszedł do wniosku i uważał, iż ma biologicznie czynne składniki bylicy pospolitej, mają skuteczne działanie przeciw histerii nawet u pacjenta, który został dotknięty atakami histerii wiele lat temu. Zatem z powodzeniem warto podawać ten składnik w suplementacji dla osób z problemami naurologicznymi w tym autyzm, ADHD, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane i inne. Jako środek uspokajający, Bylica pospolita jest ceniona w paraliżu, atakach epileptycznych (padaczka, epilepsja).  Olej komosy piżmowej ma własności, jako środek uspokajający oraz pobudzający rozrodczy układ hormonalny kobiety, wywołujący miesiączkę. Ma on też moczopędne i napotne działanie, obniża gorączkę i ataki malarii.

Komosa piżmowa (Chenopodium), będąc bardzo aktywnym środkiem przeciwrobaczym, jest często używana w celu usunięcia obleńców, zwłaszcza u dzieci. Z powodu jej skuteczności, łatwości podawania i niskiej toksyczności, być może jest najbardziej cennym ze wszystkich leków przeciw-robaczych. Olejek był również polecany w leczeniu malarii, pląsawicy, histerii i wielu innych chorób nerwowych.

W 1912 roku dwóch holenderskich lekarzy pracujących w Delhi (Holenderskie Indie Wschodnie) stwierdziło, że ten olejek aromatyczny jest najskuteczniejszym lekarstwem przeciw ankilostomatozie (Ancylostoma duo denale), tj. zakażeniu tęgoryjcem. Początkowo, choroba ta była wyłącznie chorobą tropikalną lub subtropikalną, lecz około trzydzieści lat temu pojawiła się u pracowników kopalń w Europie, na północ od Alp. Tęgoryjec dwunastnicy, który wywołuje chorobę, nazywany jest Ankylostos duodenale. Jego samiec ma długość 10 mm, samica 14 mm.

Żywy tęgoryjec jest barwy cielistej, martwy jest koloru szarego lub białego. Podczas wczepiania się robaka w błonę śluzową jelita, z gruczołów znajdujących się u podstawy zęba w kształcie haka (każdy składający się z pojedynczej komórki) wypływa wydzielina do ran oraz naczyń krwionośnych. Sądzono, że zjawiska choroby można przypisać mechanicznym zmianom, wywołanym przez tęgoryjca, jak również trującym substancjom wydzielanym przez tego robaka. Składa on swoje jaja w świetle jelit gospodarza.

Razem ze stolcem jaja te opuszczają żywiciela. W temperaturze od 25 do 30 °C rozwija się larwa i po dwukrotnej przemianie, dostaje się do organizmu nowego żywiciela, poprzez warzywa, wodzę pitną czy poprzez skórę. Próbowano wykorzystać kilka lekarstw przeciw tęgoryjcowi; tymol (wyciąg z rośliny leczniczej – Tymianku pospolitego (łac. Thymus vulgaris) wydawał się być jedynym lekarstwem używanym z dobrym efektem, ale obecnie przewyższa go olej komosowy, który daje lepsze wyniki niż eukaliptus, betanaftol czy tymol.

Obserwacje dwóch holenderskich lekarzy zostały potwierdzone przez innych medyków, a olej z komosy stał się obecnie swoistym lekarstwem na choroby wywołane przez tęgoryjca. Wykazano również, że olej z komosy jest bardzo pomocny przeciw tasiemcom. Stosuje się go w praktyce weterynaryjnej w miksturze przeciwrobaczej dla psów, w połączeniu z olejkiem terpentynowym, anyżkowym, rycyną i oliwą z oliwek.

Działanie komosy piżmowej

Działanie nasion nie jest kwestionowane, lecz często są one wypierane przez olejek lotny uzyskiwany przez destylację zmacerowanych owoców.

Po raz pierwszy olej wyizolował w 1895 roku niemiecki farmaceuta, który żył w Brazylii (gdzie nasiona przez długi okres czasu były stosowane, jako środek robakobójczy). Głównym składnikiem oleju z nasion komosy piżmowej, znanego, jako olej komosowy, jest askarydol, pokrewny z eukaliptolem. Jest to substancja nietrwała, po ogrzaniu łatwo ulega rozkładowi, z wytworzeniem węglowodoru. Olej zawiera również p-cymen, a-perpinen, prawdopodobnie dihydro-p-cymen i być może sylwestren. Donoszono również o obecności betainy i choliny. Olejek zawiera glikol i saflor. Silne działanie olejku jest przypisywane połączeniu askarydolu i safloru.

Prof. dr n. med Valeria Szedlak-Vadocz  bazowała na opisach medycznych własności oleju komosy z różnymi roślinami przeciw robakom i wprowadziła je do formuły jako jedne z potężnych składników ParaProteX™.

Ciekawostka

Bylice noszą imię po historycznej postaci Artemizji. Artemizja była prawdopodobnie żoną władcy karyjskiego Mauzolosa, panującego w połowie IV w. p.n.e. Zajmowała się medycyną i botaniką i na jej cześć rodzaj grupujący aromatyczne rośliny, nazwany został ARTEMISIA.

Dawniej dodawano wyciągów z piołunu do atramentu, by uchronić bardzo drogie wówczas książki przed myszami i owadami, oraz do uli dla ochrony pszczół przed pasożytami.

Przyprawa ziołowa

Dawniej piołun miał bardzo szerokie zastosowanie zarówno w medycynie, jak i w kuchni. Używano go do tłustych i ostrych potraw. Obecnie znaczenie tej rośliny, jako przyprawy jest niewielkie: mała ilość posiekanych świeżych listków podnosi bardzo smak pasztetu i zapiekanek; w postaci świeżych lub suszonych kwiatów może być użyta do przyprawiania sałatek ze świeżych warzyw, jak i zup jarzynowych.

3/ BERBERRY EXTRACT z kory i korzenia Berberysu zwyczajnego

Berberry Extract jako składnik – ekstrakt w ParaProteX™ , zawarty jest w ilości 50mg W 1 tabl.

z maksymalną standaryzacją  6%  berberyny – alkaloidem izochinolinowego.

Berberyna cieszy się wśród naukowców ogromnym zainteresowaniem. Wszystkie jej właściwości są skrzętnie analizowane, badane i przede wszystkim udowodnione naukowo!

Berberys pospolity wspomaga leczenie:

Choroby infekcyjne i choroby skóry: Łagodzi zapalenie i infekcje układów moczowego, żołądkowo-jelitowego i oddechowego oraz obszarów takich jak zapalenie gardła, zapalenie zatok, nieżyt nosa, zapalenie oskrzeli i gruźlica, jak również candida (drożdżyca) infekcje skóry lub infekcja układu moczowo-płciowego w tym pochwy. W stanach gorączkowych obniża gorączkę i wspomaga układ immunologiczny. Może też mieć korzystne działanie na łuszczycę.

Biegunka. Berberys pospolity wspomaga leczenie biegunki. Kilku studiów zasugerowało, że berberys pospolity ulepsza symptomy szybciej niż antybiotyki, ale może być mniej efektywny niż błonnik np. Nopalin, w uprzątaniu bakterii patogennych z jelit. Stosowany również w chronicznej biegunce, w infekcjach czerwonki i cholery.

Inne choroby:
Cholera
Choroba pęcherzyka żółciowego
Czerwonka
Dysbakterioza, biegunka
Gruźlica
Łuszczyca
Nieżyt żołądka, zgaga
Nadciśnienie
Pleśnica (grzybica)
Pobudza układ immunologiczny
Reguluje i obniża gorączkę
Zapalenie gardła
Zapalenie oskrzeli
Zapalenie zatok
Zatrucie pokarmowe
Żółtaczka

Medyczne właściwości berberysu:

Berberys pospolity zawiera aktywne substancje – alkaloidy berberyny, które w najlepszych produktach osiągają standaryzacje 6%.

Produkty z berberysu nie zawierające dokładnego opisu na opakowaniu na temat standaryzacji i ilości alkaloidu berberysu, są podejrzane – mogą wcale nie zawierać tych ważnych, biologicznie czynnych składników leczniczych, a tylko sam proszek berberysu.

Berberyna uważana jest za bezpieczny związek pochodzenia roślinnego, a możliwe działania niepożądane dotyczą przede wszystkim układu pokarmowego. Mogą to być: biegunka, wzdęcia, zaparcia, bóle brzucha. Istnieją również doniesienia, że przy długotrwałym stosowaniu Berberyna może akumulować się w wątrobie i mięśniu sercowym [28].

W niemal każdej publikacji naukowej dotyczącej berberyny, podkreślane są silne właściwości przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze i przeciwwirusowe [9]. W badaniu opublikowanym w 2016 roku wykazano, że Berberyna niszczy komórki grzybów z rodzaju Candida – w tym Candida albicans, które ze względu na sporą oporność przysparzają wielu problemów [12].

W badaniach nad działaniem przeciwzapalnym berberyny na razie dominują modele zwierzęce. Mimo wszystko jednak wykazano istotne działanie przeciwzapalne – zmniejszenie stanu zapalnego, obniżenie poziomu cytokin odpowiedzialnych za powstawanie stanu zapalnego, wyższy poziom makrofagów, a także osłabienie bólu towarzyszącego zapaleniu [1, 16, 17]. Działanie antybakteryjne i przeciwwirusowe berberyny ma polegać na zapobieganiu przyklejania się komórek chorobotwórczych do komórek nabłonka w organizmie ludzkim, a w przypadku wirusów na hamowaniu ich replikacji.

Berberyna może chronić komórki przed stresem oksydacyjnym, a tym samym działać ochronnie, przeciwnowotworowo i hamować procesy starzenia się [1, 3, 10, 11]. Najnowsze badania dowodzą jej skuteczności w chorobach neurodegenarcyjnych oraz leczeniu zaburzeń psychicznych [2]. Choć mechanizm działania nie jest jeszcze do końca poznany wiadomo, że berberyna przenika przez barierę krew – mózg, a tym samym może mieć działanie ochronne w przypadku chorób neurodegeneracyjnych, jak np. Alzheimer, oraz w przypadku depresji, schizofrenii czy lęku [13, 14, 15].

Co więcej, w całkiem świeżych badaniach, bo opublikowanych w tym roku stwierdzono, że Berberyna może być idealnym związkiem do zapobiegania rozwinięciu się nadciśnienia [23]!
Działanie hipotensyjne uważa się za jedno z najważniejszych i podstawowych działań berberyny. Stwierdzono, że może ona być skutecznym środkiem wspomagającym leczenie nadciśnienia [7,21]. Niedawno udowodniono także, że Berberyna może sprawdzać się we wspomagającym leczeniu nadciśnienia płucnego [22]. Wiele badań, wskazuje na to, że berberyna obniża poziom cholesterolu całkowitego, cholesterolu LDL czyli frakcję tzw. „złego” cholesterolu i trójglicerydów [4, 5,6,7].

Biologicznie czynne substancje w najsilniejszej możliwej ilości standaryzacji 6% alkaloidów berberyny, zostały wykryte w berberysie i nadają się do zwalczania bakterii powodujących infekcje ran, czerwonkę, cholerę oraz mikroorganizmy powodujące infekcje układu moczowo-płciowego. Pobudzają działalność systemu immunologicznego i obniżają gorączkę.

Wykazano, że berberyna może poprawiać insulinowrażliwość poprzez wpływ na adipocytokiny, czyli związki wytwarzane przez komórki tkanki tłuszczowej. W badaniach opublikowanych w 2012 roku wykazano wpływ berberyny na poprawę insulinowrażliwości zarówno w preadipocytach (czyli badaniu in vitro), ale także w przypadku zespołu metabolicznego

Berberys znajduje szczególne zastosowanie w oczyszczaniu wątroby i w regulowaniu jej funkcji, co sprzyja lepszej regulacji przemiany materii i uzyskaniu prawidłowej masy ciała. Udowodniono, że berberyna ma zarówno charakter ochronny na wątrobę, jak również pomaga w przypadku np. stłuszczenia wątroby. Między innymi zapobiega uszkodzeniom wątroby dzięki właściwościom antyoksydacyjnym oraz poprzez wpływ na aktywność enzymów odpowiedzialnych za detoksykację [10, 18].

W tym samym badaniu wykazano, że podawanie berberyny przez 3 miesiące pacjentom z zespołem metabolicznym obniża BMI (czyli Body Mass Index), poprawia stosunek leptyna/adiponektyna  (leptyna to hormon odpowiedzialny za uczucie sytości, a adiponektyna stymuluje metabolizm tkanki tłuszczowej oraz zwiększa wrażliwość tkanki mięśniowej i komórek wątroby na insulinę, zwiększając tym samym insulinowrażliwość tkanek), wpływ na poziom samej leptyny [7,8,19].

Udowodnione jest również wspomagające działanie berberyny w redukcji masy ciała. Najprawdopodobniej dzieje się to poprzez wpływ na ekspresję niektórych genów, tzw. genów lipogennych, które przyczyniają się do obniżenia poziomu lipidów, zmniejszenia masy tłuszczowej i poprawy insulinowrażliwości [24]. Dodatkowo, berberyna hamuje podział  preadipocytów (czyli komórek z których powstaje tkanka tłuszczowa), a dzieje się tak poprzez wpływ na PPARγ (czyli receptory regulujące powstanie tkanki tłuszczowej) [27]. Resztę mechanizmów wpływających na obniżenie masy ciała znajdziesz w akapicie Berberyna cudowny lek na cukier.

Inne źródła mówią, że poprawa insulinowrażliwości może również być spowodowana wpływem berberyny na ekspresję niektórych genów, tzw. genów lipogennych [24]. Oprócz tego Berberyna według wielu autorów może działać podobnie jak metformina (m.in. lek na cukrzycę) – wpływając bezpośrednio na aktywność AMPK [25,26]. AMPK jest enzymem, którego aktywacja powoduje zahamowanie syntezy glukozy i tłuszczów, pobudza wychwyt i utlenianie kwasów tłuszczowych oraz wychwyt glukozy i glikolizy. Oprócz tego przewlekła aktywacja AMPK przypomina efekt intensywnego wysiłku fizycznego [25]. Oprócz tego Berberyna wspomaga leczenie cukrzycy typu 2, ograniczając również jej powikłania [20].

Berberyna działa: antyoksydacyjnie, obniża poziom cholesterolu, wspomaga leczenie nadciśnienia i cukrzycy typu 2, wpływa na insulinooporność, działa hepatoprotekcyjnie, przeciwdepresyjnie, wspomaga odporność i działa przeciwzapalnie.

Wskazania: gorączka (nawracająca i przerywana), powiększenie wątroby i śledziony, zapalenie spojówek, trądzik, czyraki, przewlekła czerwonka (bakteryjna lub amebowa), żółtaczka, zapalenie wątroby, cukrzyca typ 2, utrzymanie prawidłowej masy ciała, nadwaga.

Typowa dobowa dawka berberyny wynosi 200-1000 mg (aktualnie za dawkę maksymalną uznaje się 1500 mg) [26].

Berberys pospolity botaniczna historia

Wykorzystanie berberyny w medycynie naturalnej sięga starożytności [4]. Medyczne użycie berberysu pospolitego zanotowano już w starożytnym Egipcie, kiedy faraoni i królowe stosowali berberys z nasieniem kopru do odpędzenia zarazy – stosowali go na wszelkie zakażenia pasożytnicze i plagi tamtych czasów.

W tradycyjnej medycynie ludowej, berberys pospolity został użyty, by leczyć biegunkę, zmniejszyć gorączkę, polepszyć apetyt, złagodzić chory żołądek i dodać energii jak również poprawić pozytywne nastawienie.

Berberys pochodzi z rodzimej Europy i znaturalizował się w Azji, znaleziony został w Nowej Anglii, na górach Pensylwanii i Wirginii, między skałami i w twardym, gruntach żwirowych. Kwitnie od kwietnia do czerwca. Owoce dojrzewają w czerwcu. Często sadzony w ogrodach, jest wysoko ceniony ze względu na piękne wiązki czerwonych jagód. Roślina jest ogólnie krzewem od 2 do 8 stóp wysokich. Spotyka się jednak przykłady drzew o wzroście 30 stóp żyjących ponad dwa albo trzy wieki.

Przeciwwskazania do stosowania berberyny
Berberyny nie powinny stosować przede wszystkim kobiety w ciąży, kobiety karmiące piersią oraz dzieci.

Bibliografia:

1  Zou K., Li Z., Zhang Y., Zhang H. Y., Li B., Zhu W.L., Shi J.Y., Jia Q., Li Y.M.: Advances in the study of berberine and its derivatives: a focus on anti-inflammatory and anti-tumor effects in the digestive system. Acta Pharmacol Sin. 2017 Feb;38(2):157-167.

2  Fan J.,  Zhang K., Jin Y., Li B., Gao S., Zhu J., Cui R.: Pharmacological effects of berberine on mood disorders. J Cell Mol Med. 2018 Nov 18.

3  Zhu X., Yue H., Guo X., Yang J., Liu J., Liu J., Wang R., Zhu W..: The Preconditioning of Berberine Suppresses Hydrogen Peroxide-Induced Premature Senescence via Regulation of Sirtuin 1. Oxid Med Cell Longev. 2017;2017:2391820.

4  Xu L., Zhao W., Wang D., Ma X.: Chinese Medicine in the Battle Against Obesity and Metabolic Diseases. Front Physiol. 2018; 9: 850.

5  Ju J., Li J., Lin Q., Xu H.: Efficacy and safety of berberine for dyslipidaemias: A systematic review and meta-analysis of randomized clinical trials. Phytomedicine. 2018 Nov 15;50:25-34.

6  Imenshahidi M., Hosseinzadeh H..: Berberis Vulgaris and Berberine: An Update Review. Phytother Res. 2016 Nov;30(11):1745-1764.

7  Lan J., Zhao Y., Dong F., Yan Z., Zheng W., Fan J., Sun G: Meta-analysis of the effect and safety of berberine in the treatment of type 2 diabetes mellitus, hyperlipemia and hypertension. J Ethnopharmacol. 2015 Feb 23;161:69-81

8  Yang J., Yin J., Gao H., Xu L., Wang Y., Xu L., Li M.: Berberine Improves Insulin Sensitivity by Inhibiting Fat Store and Adjusting Adipokines Profile in Human Preadipocytes and Metabolic Syndrome Patients. Evid Based Complement Alternat Med. 2012; 2012: 363845.

9  Wang K.,  Feng X., Chai L., Cao S., Qiu F. : The metabolism of berberine and its contribution to the pharmacological effects. Drug Metab Rev. 2017 May;49(2):139-157

10  Zhu X., Guo X., Mao G., Gao Z., Wang H., He Q., Li D.: Hepatoprotection of berberine against hydrogen peroxide-induced apoptosis by upregulation of Sirtuin 1. Phytother Res. 2013 Mar;27(3):417-21

11  Almeer R.S., Aref A.M., Hussein R.A., Othman M.S., Abdel Moneim A.E.: Antitumor Potential of Berberine and Cinnamic Acid against Solid Ehrlich Carcinoma in Mice. Anticancer Agents Med Chem. 2018 Nov 16.

12  da Silva A.R., de Andrade Neto J.B., da Silva C.R., Campos Rde S., et. al..: Berberine Antifungal Activity in Fluconazole-Resistant Pathogenic Yeasts: Action Mechanism Evaluated by Flow Cytometry and Biofilm Growth Inhibition in Candida spp. Antimicrob Agents Chemother. 2016 May 23;60(6):3551-7.

13  Kulkarni S.K., Dhir A.: Berberine: a plant alkaloid with therapeutic potential for central nervous system disorders. Phytother Res. 2010;24:317‐324.

14  Kulkarni S,K,, Dhir A.: On the mechanism of antidepressant‐like action of berberine chloride. Eur J Pharmacol. 2008;589:163‐172.

15    Zhu F,,Qian C.: Berberine chloride can ameliorate the spatial memory impairment and increase the expression of interleukin‐1beta and inducible nitric oxide synthase in the rat model of Alzheimer’s disease. BMC Neurosci. 2006;7:78.

16  Li W., Yin N., Tao W., Wang Q., Fan H., Wang Z..: Berberine suppresses IL-33-induced inflammatory responses in mast cells by inactivating NF-κB and p38 signaling. Int Immunopharmacol. 2018 Nov 13;66:82-90.

17   Wang Q., Qi J., Hu R., Chen Y., Kijlstra A., Yang P.: Effect of berberine on proinflammatory cytokine production by ARPE-19 cells following stimulation with tumor necrosis factor-α. Invest Ophthalmol Vis Sci. 2012 Apr 30;53(4):2395-402

18  Imenshahidi M., Hosseinzadeh H.: Berberis Vulgaris and Berberine: An Update Review. Phytother Res. 2016 Nov;30(11):1745-1764.

19   Zhou L.B., Chen M.D., Wang X., Song H.D., Yang Y., Tang J.F., Li F.Y., Xu M.Y., Chen J.L.: Effect of berberine on the differentiation of adipocyte. Zhonghua Yi Xue Za Zhi. 2003 Feb 25;83(4):338-40

20   Li C., He J.Z., Zhou X.D., Xu X.: Berberine regulates type 2 diabetes mellitus related with insulin resistance. Zhongguo Zhong Yao Za Zhi. 2017 Jun;42(12):2254-2260

21  Dai P., Wang J., Lin L., Zhang Y., Wang Z.: Renoprotective effects of berberine as adjuvant therapy for hypertensive patients with type 2 diabetes mellitus: Evaluation via biochemical markers and color Doppler ultrasonography. Exp Ther Med. 2015 Sep;10(3):869-876.

22   Luo J., Gu Y., Liu P., Jiang X., Yu W., Ye P., Chao Y., Yang H., Zhu L., Zhou L., Chen S.: Berberine attenuates pulmonary arterial hypertension via protein phosphatase 2A signaling pathway both in vivo and in vitro. J Cell Physiol. 2018 Dec;233(12):9750-9762.

23   Shao Y.J., Tao J., Yu B.B., Meng D., Yang X.L., Sun J.P., Qiu Y.X., Zhang X.Y.: Berberine-Promoted CXCR4 Expression Accelerates Endothelial Repair Capacity of Early Endothelial Progenitor Cells in Persons with Prehypertension. Chin J Integr Med. 2018 Dec;24(12):897-904.

24   Yun S. Lee, Woo S. Kim, Kang H. Kim, Myung J. Yoon, Hye J. Cho,Yun Shen, Ji-Ming Ye, Chul H. Lee, Won K. Oh, Chul T. Kim, Cordula Hohnen-Behrens, Alison Gosby, Edward W. Kraegen, David E. James, Jae B. Kim: Berberine, a Natural Plant Product, Activates AMP-Activated Protein Kinase With Beneficial Metabolic Effects in Diabetic and Insulin-Resistant States. Diabetes, vol. 55, August, 2006, 2256 – 2264.

25  Nabrdalik K., Cichocka E., Gumprecht J.: Metformina a kinaza białkowa aktywowana przez AMP (AMPK) i procesy energetyczne w cukrzycy typu 2. Diabetologia Kliniczna 2013, tom 2, nr 4. ISSN 2084–4441.

26  You-Jin Ch., Kang-Yo L., Seung-Hwan J., Hyung Sik K., Gayong S., Mi-Gyeong K., Yu-Kyoung O., Seon-Hee O., Dae Won J., Byung-Hoon L.: Activation of AMPK by berberine induces hepatic lipid accumulation by upregulation of fatty acid translocase CD36 in mice. Toxicology and Applied Pharmacology. Vol. 316, 1 February 2017, p. 74-82.

27   Wang H., Zhu C., Ying Y., Luo L., Huang D.,  Luo Z.: Metformin and berberine, two versatile drugs in treatment of common metabolic diseases. Oncotarget, 2018, Vol. 9, (No. 11), pp: 10135-10146.

28  Yu H. H., Kim K. J., Cha J. D., Kim H. K., Lee Y. E., Choi N. Y., You Y. O., 2005. Antimicrobial activity of berberine alone and in combination with ampicillin or oxacillin against methicillin-resistant Staphylococcus aureus. J. Med. Food 8, 454-461.

4/ CLOVE OIL czyli goździkowiec korzenny

CLOVE OIL jako 50 mg leczniczego składnika w 1 tabl. ParaProteX™

łacińska nazwa: Syzygium aromaticum,

polska nazwa: goździkowiec korzenny

Pączki drzewa goździkowca korzennego, należącego do rodziny mirtowatych, i rosnącego dziko na wyspach Oceanii. Uprawia się je obecnie na wyspach Zanzibar i Pemba, częściowo w Afryce, Ameryce Południowej i w Indiach Zachodnich. Są to suszone nierozwinięte jeszcze kwiaty, o długości do 15 mm, barwy brązowej w odcieniach od jasnego do ciemnego z żółtawobrązowymi główkami. Zapach mają silny, korzenny, smak – ostry, palący, korzenny. Jako lek działają pobudzająco i wzmacniająco na żołądek, występują też, jako dodatek w ziołowych mieszankach aromatycznych.

Historia mieszkańcy indonezyjskiej wyspy Ternate przekazuje, iż byli oni wolni od wszelkich epidemii do XVI wieku, kiedy to duńscy najeźdźcy zniszczyli drzewa goździkowe bujnie rozrośnięte na wyspie. Na skutek tego, wielu wyspiarzy zmarło od epidemii przywleczonej z Europy.

Substancja czynna goździków – eugenol, to silny antyoksydant niszczący pasożyty jelitowe, bakterie i grzyby.

Wspomaga leczenie chorób:

Biegunka, nudności, wymioty, niestrawność,
Nieżyt żołądka, kolka,
Choroby zakaźne, cholera, gruźlica,
Wirusy, wirusowe zapalenie wątroby,
Znużenie, zmęczenia, osłabienie,
Zapalenie oskrzeli, astma,
Zatkane zatoki,
Stopa atlety, grzybica stóp,
Artretyzm, reumatyzm, nerwobóle, ischias, zwichnięcie,
Ból stawów, głowy, zęba,
Dentystyczna infekcja,
Wrzody, rany, owrzodzenia ust, opryszczka,
Ukąszenia owada, kurzajki, czkawki

Medyczne własności olejku z goździkowca korzennego: antyseptyczny, antybakteryjny, przeciwwirusowy, wiatropędny, pobudza soki żołądkowe, przeciwskurczowy, działa wykrztuśnie i oczyszcza z nadmiaru śluzu.

Głównym składnikiem jest olejek eteryczny oraz garbniki. Pączki kwiatowe Syzygium aromaticum po wysuszeniu zawierają do 20% olejku goździkowego eugenolu, stosowanego w przemyśle spożywczym, farmaceutycznym, a także w technice mikroskopowej i w dentystyce.

Goździkowiec korzenny (Syzygium aromaticum) działa przeciwzapalnie, antyseptycznie a zawarty w nim eugenol działa przeciwgrzybiczo. Eugenol to substancja bioaktywna goździkowca – najważniejszy aktywny składnik w goździkach.  Eugenol to silny antyoksydant niszczący pasożyty jelitowe, bakterie i drożdżaki.

DZIAŁANIE:

Wysoce zwalczające mikroby, antyseptyczne, przeciwbólowe, znieczulające, bakteriobójcze, wysoce antyutleniające, hemostatyczne, przeciwzapalne, przeciw zakaźne, antynowotworowy, antywirusowy, przeciwgrzybiczy, przeciwpasożytniczy, szeroka gama działań przeciwko bakteriom gramo-dodatnim i gramo-ujemnym, stosowany, jako ogólny środek pobudzający.
Najsilniejszy na świecie antyutleniacz 10. 786. 875 punktów na skali O.R.A.C.
Chroni mózg, oczy, serce i broni przed Nowotworami!

Eugenol z olejku goździkowego wystarczył do zabicia tuberculosis bacillus (Gattefosse 1990).
Dr Courment pokazał i dowiódł że rozcieńczenie 0.05 eugenolu z goździka wystarcza, aby zabić bakcyle Gruźlicy (potwierdził to Dr. Gattefosse w 1990 r.).

Choroby infekcyjne, pasożyty jelit, gruźlica, zapalenie dróg oddechowych, bóle, bóle zębów, świerzb, zainfekowane rany, zapalenie okrężnicy, pęcherza moczowego, zakażenia jamy ustnej, żółtaczka zakaźna, wirusowe zapalenie nerwów, stwardnienie rozsiane, rak, choroba choczkina. Wpływa łagodząco na mięśnie gładkie układu pokarmowego.

Zgodnie z badaniami Dr nauk medycznych Jean Valnet olejek ten przeciwdziała chorobom zakaźnym i leczy artretyzm, bronchit, cholerę, cysty, infekcje zębów, czerwonkę wywołaną przez amebę, biegunkę, gruźlicę, trądzik, omdlenia, zakłócenia funkcji tarczycy, cuchnący oddech, bóle głowy, nadciśnienie, ugryzienia insektów, nudności, zapalenia nerwów, zapalenia skóry, reumatyzm zatoki, raka skóry, chroniczne choroby skóry, zabija bakterie coli, owrzodzenia, obtarcia, pokaleczenia. Szybko uzdrawia ranki ust i skóry, wirusowe zapalenie wątroby, brodawki kurzajki, choroby limfatyczne. Ekstrakt z goździka neutralizuje włókna azbestu nie tylko usuwa go z organizmu, ale także azbest skropiony ekstraktem tworzy silny polimer co zapobiega pyleniu cząstek azbestu (włókien) w powietrzu i nie dostają się one do płuc (odkrycie włoskich naukowców).

Eugenol, podstawowy składnik goździka, był używany w stomatologii przez wieki, do znieczulania dziąseł. Goździk był domniemanym składnikiem „Marseilles Vinegar” (ocet z Marsylii) lub „Four Thieves Vinegar” (ocet czterech złodziej) używanym przez złodziei ograbiających groby, którzy chronili się w ten sposób przed plagami 15 wieku.

Goździk był wymieniony w Hildegard’s Medicine, opracowaniu na temat wczesno niemieckiej medycyny, które było sporządzone przez wysoko uznaną zielarkę Benedyktynkę Hildegardę z Bingen (1098 – 1179). Uzdrowiciele z Chin i Indii używali pączków goździka od czasów starożytnych jako części swoich terapii.

Goździkowiec korzenny (Syzygium aromaticum), drzewo z rodziny dziko rosnące na Molukach (Indonezja). Obecnie goździkowiec korzenny uprawiany jest w wielu miejscach w klimacie równikowym. Pączki kwiatowe po wysuszeniu dają popularną, intensywnie pachnącą przyprawę goździki korzenne. Zawierają one do 20% olejku goździkowego (eugenolu) stosowanego w przemyśle spożywczym, farmaceutycznym, a także w technice mikroskopowej i w dentystyce.

Olej goździkowy, rektyfikowany ze zgniecionych łodyg, pąków i płatków goździkowca, był używany przez wieki, jako skuteczny środek znieczulający przez ludzi zamieszkujących w Indonezji. Zapobiega chorobom i infekcjom. Zawiera zarówno działanie antyseptyczne jak również przeciwbólowe. Ma silny, pikantny – owocowy zapach i smak. Używa się go, by przyprawić upieczone ciasto, ma zastosowanie w gotowaniu i marynowaniu, jako naturalny aromat, by złagodzić niestrawność. Stosuje się go też by przyprawić gumę do żucia, pastę do zębów, aby stępić ból i bóle zębów.

Eugenol podstawowy składnik olejku z goździka był używany w przemyśle dentystycznym do znieczulania dziąseł.

Goździki należą do najstarszych przypraw w dziejach ludzkości, a szczególną popularnością cieszyły się w kuchni średniowiecza, kiedy to były zdobywane dla możnych domów – dosłownie “na wagę złota”. Mają dość wszechstronne zastosowanie w kuchni, ale należy ich zawsze używać w małych ilościach 1-2 sztuki bardzo skutecznie podnoszą smak kompotów z jabłek, gruszek czy śliwek. Dodatek goździków jest wręcz konieczny we wszystkich słodko-kwaśnych kompozycjach. Są nieodzowne wprost przy wypiekaniu wszelkiego rodzaju pierników. Goździki używane są także przy produkcji czekolady w przemyśle cukierniczym.

UWAGA!
Działa, jako środek rozrzedzający krew. Doskonale zapobiega zawałom serca!!!!

5/ MYRRH   GUM – mirra żywica balsamiczna

MYRRH   GUM – 50 mg skoncentrowanych biologicznie czynnych składników zawartych w 1 tabl.  ParaProteX™

łacińska nazwa:  Balsamodendron myrrha, Commiphora myrrha

polska nazwa: mirra żywica balsamiczna

Wspomaga leczenie chorób:

Rany cięcia, wrzody, zgorzele, trąd, kiła
Sucha  pękająca skóra, starzejąca się szybko skóra
Zapalenie skóry, egzema, stopa atlety, grzybica stóp
Grzybica, pasożyty (robaki)
Zapalenie oskrzeli, zatoki, dziąseł, stawów i mięśni
Artretyzm, reumatyzm, gruźlica
Infekcje, biegunka, gronkowiec, sepsa (posocznica)
Czerwonka, salmonella, campylobacter, e.coli, sars, Mononukleoza, bruceloza
Parodontoza, słabe dziąsła, próchnica
szkorbut, ból gardła, zapalenie strun głosowych, utrata głosu
Hemoroidy, brak miesiączki u młodych kobiet, niepłodność
Fibromialgia (fibromyalgia), zmęczenie, blednica, anemia
Zły nastrój psychiczny, apatia, depresja, nerwica
Stany emocjonalne, panika histeria, fobia, strach


Mirra Essential Oil – historia
Mirra była w starożytności cenionym uzdrawiającym panaceum na wiele chorób starego świata m.in. na czerwonkę i trąd. W Egipcie używano jej w procesie balsamowania mumii i ceniono duchowo ze względu na piękny zapach, jako perfum. Starożytnym centrum handlu mirrą było wykute w skale arabskie miasto Petra, na południe od Morza Martwego. W czasach starożytnych żywica była ceniona, jako środek zapachowy i leczniczy. Starożytne Egipcjanki używały palonej mirry do pozbycia się domowych pcheł.

Chińczycy stosowali mirrę do leczenia ran, zaburzeń menstruacyjnych, krwawienia, hemoroidów oraz w stanach zapalnych gardła.

Mirra nie była tylko pachnidłem. W czasach biblijnych i później, używana była, jako lek na wiele przypadłości, zawiera, bowiem seskwiterpeny o silnych własnościach przeciwbólowych, działające na te same receptory, co morfina [Dolara P, Luceri C, Ghelardini C, Monserrat C, Aiolli S, Luceri F, Lodovici M, Menichetti S, Romanelli MN. Analgesic effects of myrrh. Nature 1996, 379, 29].

Często jest wymieniana w Biblii Starego Testamentu (Księga Wyjścia 30:23; wykorzystywana w przygotowaniu świętej maści (Estera 2:15); stosowano ją jako zioło oczyszczające dla kobiet i jako perfumy (Psalm 45:8).

Mirrę uzyskiwano nacinając młode gałązki niskopiennego kolczastego drzewa odmiany Commiphora abyssynica, które występuje na wysokości od 2000 do 3000 m n.p.m. w Erytrei, Somalii i Jemenie. Przez skaleczenia w korze, wypływała żółtawomleczna żywica. W lecznictwie stosowana jest gumożywica mirra.

Medyczne właściwości mirry:

Żywica balsamiczna (Myrrh gum) wzmacnia układ pokarmowy, chroni wątrobę przed toksynami i usprawnia jej funkcje. Ma przeciwgrzybicze działanie, które szczególnie pomaga w problemach kobiecych – drożdżyca, candida, grzybica.

Jest przeciwalergiczny, przeciw drobnoustrojom, przeciwzapalny, antyseptyczny, wykrztuśny, przeciwbólowy, środek na katar, tonik domaciczny, środek kosmetyczny do twarzy. Poprawia nastrój, minimalizuje chłód emocjonalny, zmniejsza apatię, antydepresyjny – naturalny środek uspokajający.

Jako środek przeciwko zarazkom, mirra wykazuje dwojakie i uzupełniające się wzajemnie działanie. Zarówno zwalcza drobnoustroje, jak i pobudza produkcję broniących organizmu białych krwinek.

Wyniki badań naukowych potwierdzają odkażające właściwości mirry. Mirra zawiera niezwykle pożyteczny składnik – bioflawonoidy zwany sylimaryna, która chroni wątrobę przed toksynami chemicznymi i wspomaga funkcje wątroby. Zapewnia prawidłowe funkcje przewodu pokarmowego. Stymuluje przepływ krwi w naczyniach. Przyspiesza gojenie błon śluzowych dziąseł, gardła, żołądka i jelit. Może być stosowana na rany, jako antyseptyk. Wspomaga trawienie, łagodzi zaburzenia menstruacji, problemy z zatokami, stany zapalne oraz przyspiesza proces gojenia.

Najnowsze badania donoszą na temat przeciwnowotworowego działania mirry, a szczególnie jednego z jej składników – furanoseskwiterpenu, który ma zdolności hamowania guza piersi i prostaty. Badania naukowe wciąż trwają.

Zawiera duże ilości witamin i składników mineralnych. Jest bogata zwłaszcza w sód, potas, krzem i cynk oraz chlor, który oczyszcza i eliminuje produkty uboczne z organizmu. Elementy te wspomagają organizm w produkcji stałych ilości i składu soku żołądkowego, co szczególnie jest cenne dla osób z grupą krwi A i AB wytwarzających mniejsze ilości soków trawiennych.

Mirra pomaga regulować właściwą równowagę kwasowo-zasadową krwi.

Mirra znajduje się na liście bezpiecznych ziół amerykańskiego Urzędu Żywności i Leków (FDA). Jednak nie wolno stosować jej podczas ciąży. Zbyt duża jej ilość może spowodować działanie przeczyszczające oraz takie objawy jak mdłości, wymioty, przyspieszona akcja serca.

6/ GRAPEFRUIT SEED EXTRACT  – drzewo cytrusowe Paradisi

Wyciąg z pestek grejfruta  w  ParaProteX

Grejpfrut (ang. grape-fruit, potocznie: grejfrut) Citrus x paradisi – gatunek wiecznie zielonej rośliny z rodziny rutowatych. Jest mieszańcem pomarańczy olbrzymiej z innym gatunkiem rodzaju Citrus – z pomarańczą słodkiej. Nasiona grejpfruta zawierają przede wszystkim bioflawonoidy, glikozydy, witamina C i inne białka.

Występuje w odmach:
Czerwony – gorzki, kwaśny, soczysty;
Żółty – kwaśny, soczysty;
Zielony – słodki, średnio soczysty.

Grejpfrut wspomaga leczenie chorób:

Grzybice i Drożdżyce takie jak:
Candida
Aspargillus
Trichophyton
Epidermophyton

Wirusy takie jak: Opryszczka Simpleks, Grypa

Wirusy zwierzęce:  Toksoplazmoza (Toxoplasma gondii)

Gram dodatnie bakterie takie jak:
Gronkowiec, Staphylococcus
Listeria monocytogenes;

Gram ujemne bakterie takie jak:
Coli Escherichia (pałeczka okrężnicy)
Pałeczka Klebsiella scleromatis
Legionella
Salmonella
Pałeczka czerwonki
Cholera
Pseudomonas

Pasożyty takie jak:
Lamblia
Histolytica Entameby (Ameboza, amebiaza, pełzakowica, czerwonka pełzakowa)
Chlamydia  (zapalenie spojówek lub narządów rodnych, zakażenie na pływalni, też jaglica, bielmo, astma)
Toksokaroza (Toxocara canis, Toxocara cati),

Medyczne właściwości lecznicze pestek grejpfruta:

Ekstrakt z pestek grejfruta wspomaga leczenie wrzodów dwunastnicy i korzystnie wpływa na pracę jelit. Przeciwdziała żylakom i sklerozie naczyń wieńcowym, pobudza też apetyt.

Ekstrakt z nasion grejpfruta skutecznie zwalcza 800 rodzajów wirusów, 100 gatunków grzybów i innych licznych pasożytów. Wspomaga leczeni zapalenia opon mózgowych, poronień i martwych porodów często powodowanych przez bakterię Listeria monocytogenes. Pomaga w leczeniu róży, ostrej choroby zakaźnej skóry i tkanki podskórnej wywołana przez paciorkowce, zapobiega jej rozprzestrzenianiu się drogą naczyń limfatycznych i nawracania (często w tym samym miejscu).

Ekstrakt z nasion grejpfruta przydaje się do wspomagania leczenia groźnej i opornej na leki choroby posocznicy (sepsa), zwanej też sepsą, której przyczyną bywa zakażenie ogólne ze stałą obecnością bakterii gronkowiec i paciorkowiec, ale też w zakażeniach pneumokokami, meningokokami, czy pałeczkami okrężnicy. Paciorkowce czy gronkowce jak również chlamydia pneumonia, mogą być również sprawcami zapalenia płuc.

U najmłodszych dzieci z zapaleniem płuc wywołanym bakteriami G(-), paciorkowcem z grupy B (agalctiae) lub gronkowcem złocistym u około 25% chorych zdarza się wstrząs septyczny, który zawsze jest zagrożeniem dla życia.

Grejpfrut jako roślina lecznicza

Grejpfrut w 90% to woda zawierająca owocowy cukier, kwasy organiczne oraz witaminy z grupy B, a także spore ilości E i P.  Owoc posiada dużą ilość witaminy C (30-50 mg/ 100 g) i korzystnie wpływa na pracę jelit.

Odtruwa organizm z toksycznych związków, działa odkwaszająco i reguluje homeostazę – równowagę kwasowo-zasadową. Przyspiesza przemianę materii, reguluje trawienie i poziom cholesterolu. Działa przeciwmiażdżycowo. Przeciwdziała sklerozie i żylakom, pobudza też apetyt.

W miąższu występują karoteny – głównie likopen, warunkujący jego zabarwienie. Występuje także gorzki związek – naryngina. Związek ten jest odpowiedzialny za gorzki smak owocu, ale także za jego działanie lekko przeczyszczające, wspomagające przemianę materii.

Naringina to substancja należąca do grupy glikozydów flawonoidowych, występujący w owocach grapefruita i odpowiadający za ich gorzki smak. W organizmie metabolizowany jest do naringeniny. Naringenina jest aglikonem naringiny, obie te substancje występują naturalnie w owocach cytrusowych.  Naryngina jest bardzo silnym antyutleniaczem, obniżającym poziom cholesterolu, poprawiającym ukrwienie tkanek, przydatna przy redukcji tkanki tłuszczowej. Ma właściwości obniżające ryzyko zachorowania na choroby nowotworowe. Blokując receptory 11 beta HSD, obniża poziom kortyzolu. Jest składnikiem preparatów ziołowych wspomagających układ hormonalny. W suplemencji prawidłowej przemiany materii, wykorzystuje się jej potencjał termogeniczny oraz zwiększający skuteczność działania innych substancji energetycznej np. kofeiny, w postaci suplementów prozdrowotnych, witaminizujących, preparatów ziołowych.

Grejpfruty – reaktywacja

Nie tak dawno międzynarodowy zespół badaczy, również z Polski, pod przewodnictwem prof. Shela Gorinstein z Uniwersytetu Hebrajskiego, dowiódł pożytków z jedzenia grejpfrutów. Okazało się, że grejpfruty mogą wpływać na poziom związków tłuszczowych we krwi.

Zbyt wysokie stężenie tych substancji, zwłaszcza tzw. złego cholesterolu i trójglicerydów, jest niekorzystne dla zdrowia. Przyczynia się ono do powstawania blaszek miażdżycowych, głównej przyczyny zawału mięśnia sercowego.

Wiadomo już, iż grejpfrut przyspiesza przemianę materii, jest bogaty w witaminy i sole mineralne – w 90% to woda zawierająca cukier, kwasy organiczne i witaminę C (30-50 mg/ 100 g) oraz witaminy z grupy B, a także spore ilości E i P. Ekstrakt z pestek grejpfruta chroni przed skutkami działania wolnych rodników, czyli substancji uszkadzających naczynie krwionośne, tkanki i komórki w organizmie.

Dodatkowo naukowcy pod wodzą prof. Hanny Leontowicz z Katedry Nauk Fizjologicznych Wydziału Medycyny Weterynaryjnej SGGW w Warszawie wykazali, że czerwone grejpfruty są zdrowsze niż żółte, gdyż mają więcej zdrowych przeciwutleniaczy, m.in. antocyjanów i flawonoidów. D

o przeprowadzonych w Izraelu badań klinicznych zaproszono 57 pacjentów – mężczyzn i kobiet w wieku od 39 do 72 lat. Wszyscy chorowali wcześniej na serce i byli po tzw. by-passach (chirurgicznie wszczepiono im dodatkowe dwa-trzy naczynia wieńcowe). Wszyscy też mieli kłopoty z utrzymaniem właściwego poziomu tłuszczów we krwi mimo zażywania obniżających poziom cholesterolu statyn. Chorych podzielono na trzy równe grupy. Przez 30 dni nie dostawali żadnych leków, wszyscy byli na zdrowej dla sercowców diecie. Pacjentom z pierwszej grupy polecono dodatkowo zjadać raz dziennie czerwonego grejpfruta, druga grupa raczyła się żółtymi grejpfrutami, ostatnia zaś była grupą kontrolną. Wyniki, zwłaszcza w wypadku czerwonych grejpfrutów, okazały się bardzo obiecujące. Po miesiącu regularnego jedzenia tych owoców poziom całkowitego cholesterolu obniżył się o ponad 15%, a złego cholesterolu aż o 20,3% !

Podobnie kwestia trójglicerydów – u jedzących czerwone grejpfruty poziom tych związków spadł o ponad 17%. To doskonała wiadomość dla sercowców.

Słowem spożywanie codziennie czerwonego grejpfruta może się okazać prawdziwie zbawienne dla naszych naczyń krwionośnych i serca, a przy okazji znacznie poprawić wchłanialność niektórych leków i zmniejszyć ilość ich podawania i ich skutków ubocznych.

Naringina wykazuje szerokie spektrum aktywności farmakologicznej, między innymi wzmaga lipolizę, obniża poziom cholesterolu, działa przeciwzapalnie, przeciwrakowo i antyseptycznie. Blokuje także niektóre enzymy wątrobowe biorące udział w metabolizmie niektórych leków, dlatego też nie poleca się popijania leków sokiem grejfrutowym.

Sztuka kulinarna

Owoce grjpfruta (grejfruta) są jadalne na surowo, mają charakterystyczny, gorzki smak. W Europie i Ameryce uważany za smaczny, podczas gdy w Azji uznaje się go za niejadalny. Sok używany jest do produkcji orzeźwiających napojów pitnych.

Ekstrakt z pestek grejfruta zawarty jest w produkcie przeciwpasożytniczym ParaProtex.

Ciekawostka

Wyciąg z nasion grejpfruta to stosowany jest do dezynfekcji i chronienia otoczenie przed drobnoustrojami patogennymi. Jest bez żadnych szkodliwych skutków ubocznych dla środowiska.
W jednej z klinik w Stanach Zjednoczonych dodano fragment nasienia grejpfruta, do płynów czyszczących, by zadziałał antyseptycznie i przeciwbakteryjnie, aby zapobiec infekcji szpitala. Dezynfekcja chirurgicznych narzędzi odbywa się w podobny sposób. Zamiast chloru, który ma udowodnionych 40 szkodliwych skutki na ludzki organizm, woda do picia może też zostać zdezynfekowana ekstraktem z nasienia grejpfruta. Ta metoda okazała się sukcesem i w praktyce stosuje się ją również w Tajlandii w pralniach i basenach. Składniki nasienia grejpfruta są biodegradalne i dlatego jest to bezpieczna metoda dezynfekcji dla środowiska. Ciekawostką jest fakt, iż w krajach Azji w tym w Tajlandii, grejfruty uznaje się za owoc niejadalny.

Furanokumaryny

Podkreślmy, że sok z grejpfrutów jest jednym z niewielu napojów, którym nie wolno popijać leków – często bowiem dochodzi tu do niekorzystnych interakcji. Teraz badacze z Uniwersytetu Północnej Karoliny w Chapel Hill wykazali, że najbardziej prawdopodobnym winowajcą są tzw. furanokumaryny.

Zespół badaczy pod kierunkiem dr Paula Watkinsa analizował jak obecność furanokumaryn w soku z grejpfrutów wpływa na absorpcję jednego z leków na nadciśnienie – felodypiny.

W badaniach wzięło udział 18 zdrowych ochotników. Przeprowadzono trzy jednodniowe testy – każdy w odstępie jednego tygodnia. Za każdym razem pacjent zażywał 10 miligramów felodypiny i pił jeden z trzech soków – pełnowartościowy grejpfrutowy, grejpfrutowy pozbawiony furanokumaryn, bądź też sok pomarańczowy. W ciągu 24 godzin regularnie pobierano próbki krwi pacjentów by zmierzyć poziom leku.

Okazało się, że sok pozbawiony furanokumaryn miał właściwości podobne do soku pomarańczowego i nie wchodził w reakcję z felodypiną.

Zdaniem Watkinsa, odkrycie jego zespołu może mieć kilka praktycznych zastosowań. Po pierwsze pijąc sok grejpfrutowy codziennie, można stosować będzie znacznie mniejsze dawki leków farmakologicznych, a zatem zminimalizować szkodliwe działanie leków. Z drugiej strony, dodając furanokumaryny do receptury niektórych leków można będzie poprawiać ich przyswajalność w organizmie.

7/ PAU D’ARCO EXTRACT  –  kora brazylijskiego drzewa avellanedae Tabebuia

Wspomaga leczenie chorób:

Jelitowe pasożyty: Pleśnica, drożdżyca (grzybica obszarów pochwy lub drożdżaki jamy ustnej)

Wirusy: Grypa,w wirus opryszczki simpleks, HIV powodujący AIDS, wirusowe zapalenie wątroby

Inne:

Zapalenie stercza, prostata

Zapalenie pochwy, jajników, mięśniaki

Zapalenie szyjka macicy, cytologia

Zapalenie stawów, artretyzm

Atopowe zapalenie skóry, alergia

Łuszczyca i inne choroby skórne

Bruceloza (komplikacje po ukąszeniu komara)

Gorączka, stan podgorączkowy obecny często przy wybijaniu robaków

Czerwonka,

Wrzody żołądka i dwunastnicy, bakteryjne owrzodzenia skórne – gronkowiec

Owrzodzenia żylaków i podudzi źle gojące się szczególnie w cukrzycy

Różne formy chorób, guzy (prostata, mięśniaki), torbiele (cysta),

rak, białaczka, nowotwory skóry – czerniak,

nowotwór układu limfatycznego – chłoniak i inne.

Więcej na temat pasożytów tworzących cysty i zmiany nowotworowe >>>.

Medyczne własności  Pau D’arco:

D’arco Pau jest ceniony z powodu silnych właściwości przeciwgrzybiczych.

Rdzeń drzewa Tabebuia avellanedae zawiera związki chemiczne zwane naftochinony takie jak lapachol, jak również znaczące ilości silnego antyutleniacza – kwercetyny.

Lapachol to związek o właściwościach przyciwnowotworowych jak również stosowany w zakażeniach pasożytniczych.

D’arco Pau, albo wewnętrzna kora drzewa avellanedae Tabebuia, pochodzi z Brazylii, gdzie jest użyty tradycyjnie, by działać przeciwbólowo w wielu chorobach np. artretyzm, zapalenie gruczoł prostaty (zapalenia stercza), gorączka, czerwonka, wrzody i w różnych typach raków. Wstępne badania laboratoryjne testujące własności pau d’arco sugerują, że tradycyjne zastosowanie rośliny mogą mieć naukową wartość. Badania te dowiodły, że pau d’arco ma silne działanie uśmierzające ból, jest moczopędne, ma właściwości przeciwzapalne, przeciwzakaźne, antyłuszczycowe i antynowotworowe.  Analizując te dane naukowe, i łącząc je z informacją zebraną o tradycyjnym użyciu, zielarze mogą polecać pau d’arco, by wspomagać leczenie i usuwać przyczyny pleśnicy (infekcja, drożdżyca pochwy lub jamy ustnej), wirusa opryszczki simplex, wirusy grypy i korona wirusy, choroby pasożytnicze, infekcje bakteryjne takie jak bruceloza i zapalenie szyjki macicy (wirus brodawczaka) lub pochwy. Pau D’arco  może też zmniejszyć stan zapalny stawów łączony z artretyzmem.

Nie ma żadnych sprawozdań w naukowej literaturze sugerujących, że pau d’arco oddziałuje na siebie z jakimiś konwencjonalnymi lekarstwami.

Kwercetyna jest dobrze znana, jako substancja zapobiegająca utlenianiu cholesterolu, tym samym zmniejsza ryzyko miażdżycy i ostatecznie chorób serca. Ma działanie przeciwzapalene, działa przeciw stanom zapalnym i alergii. Wykazano, że jej antyoksydacyjna siła poprawia wzrok i zapobiega zaćmie.

Tak jak kiedyś cebula i jabłka, tak obecnie wiele gatunków jagód są cenione, jako dobre źródło flawonoidu zwanego – kwercetyna. Flawonoidy są potężnymi, rozpuszczalnymi w wodzie składnikami, niewytwarzanymi przez organizm. Służą do zwalczania oksydacji – procesu, w którym gromadzone są uszkadzające komórkę wolne rodniki powodujące stany zapalne w organizmie, mutowanie komórek i choroby degeneracyjne ( rak, miażdżyca, cukrzyca i inne).

Według wyników stosunkowo niedawno przeprowadzonego badania, opublikowanych w The European Journal of Clinical Nutrition, u 20 mężczyzn, którym przez osiem tygodni codziennie dodawano do diety 100 g czarnej porzeczki, borówki i czarnej borówki, poziom kwercetyny we krwi zwiększył się od 32 do 51% w porównaniu z grupą kontrolną 20 mężczyzn, którzy pozostawali na zwykłej diecie.

Do chwili obecnej wydaje się, że najlepiej poznanym jagodowym źródłem kwercetyny są żurawina, borówka i czarna porzeczka. Kwercetyna zawarta jest również w Pau d’ Arco i wyciągu z zielonej herbaty, a składniki te znajdują się w produktach: ParaProtex, Ocean21, Zenthonic, C PLUS, Mega Protect, Vital do grupy krwi.

Pau D’arco botaniczna historia

Najwięcej Pau d’arco pochodzi z drzewa w amazońskim lesie deszczowym zwane avellanedae Tabebuia. To jest obszerna roślina liściasta, wiecznie zielona, która rośnie do 125 stóp (ponad 30m) i jest rozróżniana przez “różowe kwiaty podobne do fiołka”. Drzewo Pau D’arco jest odporne na choroby i gnicie.

PAU D’ARCO EXTRACT  –  kora brazylijskiego drzewa avellanedae Tabebuia to ważny składnik preparatów:
Ocean 21™
(zawiera 1,1 gram w miarce 30ml) – http://algi.com.pl

VIRAGO™ (30 mg ekstraktu 4:1 w 1 tabl. – moc działania jak 120 mg)  – oznacza to moc działania składnika jak 120 mg Pau d’Arco

ParaProteX™ posiada 50 mg biologicznie czynnego standaryzowanego ekstraktu  Pau d’Arco  zawartego w skoncentrowaniu 4:1 w 1 tabl. – oznacza to moc działania składnika jak 200 mg Pau d’Arco

8/ GARLIC   POWDER – sproszkowany czosnek

GARLIC   POWDER    – 12,5 mg stabilizowanych biologicznie czynnych składników czosnku, zawarty w 1 tabl. wysokiej jakości suplementu –  ParaProteX™

nazwa łacińska: Allium sativum

nazwa polska: czosnek pospolity

Medyczne właściwości czosnku:

Kiedy Egipcjanie budowali piramidy, karmiono ich czosnkiem, aby powiększyć ich siłę, wytrwałość i uchronić od zarazy tamtych czasów – pleśni.

Hipokrates stosował czosnek do leczenia raka macicy.

Rodzimi Amerykanie używali czosnku, by leczyć raka układu trawiennego.

Europejczycy używali czosnku podczas licznych plag, by dostarczyć ciału odporności.

Nowoczesne badania naukowe odkryły dużo więcej korzyści ze stosowania skoncentrowanego czosnku.

Louis Tato odkrył, że pewien składnik czosnku – alicyna, zawiera silne własności antybiotyku – znajduje się szczególnie w świeżym czosnku, jako ulotny olejek eteryczny.

Albert Schweitzer użył czosnku, kiedy w Afryce dla leczenia biegunki pełzakowej, jako środek antyseptyczny w zapobieganiu infekcji.

Czosnek chętnie stosowany w profilaktyce w celu zapobiegania chorobom. Ma on zdolność, aby pobudzić układ limfatyczny, a tym samym uwolnić ciało od śluzów i toksyn – głównych przyczyn większości chorób.

Stosuje się go by pobudzić krążenie, uregulować ciśnienie i podwyższył system obronny. Czosnek może pomóc zapobiec wielu wirusowym infekcjom w tym wirusowych np. w grypie i koronawirusach. Jako naturalny probiotyk doskonale potrafi dostosować się do każdego wirusa, by walczyć z nim.

Skoncentrowane składniki czosnku w postaci olejku lub tabletki, są wiodącym w skutecznym hamowaniu bakteryjnego wzrostu infekcji.

Wyniki badań dowiodły, iż czosnek skutecznie hamuje wzrost dużej ilości prątków (Mycobacterium), z których najgroźniejsze dla człowieka to prątki gruźlicy (Mycobacterium tuberculosis) i prątki trądu (Mycobacterium leprae).

Studia prowadzone przez Dr. Eric Blok  wykazały, że czosnek obniża cholesterol, zapobiegnie skrzepom i zatorom we krwi, ochroni wątrobę lepiej, niż 45 różnych znanych leków.

Ponadto działa oczyszczająco z toksyn, zabija pasożyty i robaki, i chroni komórki przeciw wolnym rodnikom oraz przed promieniowaniem radioaktywnym np. w radioterapii.

Przeciwdziała rozwojowi guzów nowotworowych, narośli czy mięśniaków.

Badania naukowe uwidoczniły, że ma zdolność, by zahamować wzrost raka spowodowany toksycznymi nitrozoaminy, powstałymi w wyniku spożywania szkodliwych pokarmów przetworzonych.

Rosjanie stosują regularnie czosnek, jako naturalny prebiotyk – forma antybiotyku bez skutków ubocznych.  Czosnek zawiera dużo cennych witamin i minerałów.

Jest bogaty we fosfor – podstawowy składnik dla funkcji mózgu i układu nerwowego (epilepja / padaczka, autyzm, schizofrenia, stwardnienie rozsiane i inne), stymuluje pracę hormonów, ochrania serce i komórki, wspomaga utrzymanie homeostazy  kwasowo – zasadowego bilansu we krwi.

Potas, który też jest znaleziony w czosnku, może pomóc w zapobieganiu atakom serca, w hipoglikemii, ochrania od drobnoustrojów bytujących w tkankach, wzmacnia śledzionę i wątrobę przeciw nieporządkom i wspomaga wydzielanie kwasu żołądkowego.

Czosnek jest bogaty w ceną siarkę, która ochrania komórki od toksyn, wzmacnia stawy, włosy i polepsza krążenie.

Selen, który pomaga sinemu systemowi obronnemu w organizmie, w grzybicy, w zatruciach metalami ciężkimi, w raku a szczególnie w raku płuc, jest też obecny w czosnku.

Czosnek zawiera beta karoten i witamina C – konieczne w leczeniu wiele infekcji.  Zawiera też wapń, magnez, sód, żelazo, mangan, german i złożone witaminy z grupy B.

Czosnek silnie wspiera naturalny system obronny walcząc przy tym z infekcjami.

O włączenia czosnku do ParaProteX zadecydowało jego silne działanie przeciw pasożytnicze, przeciwgrzybicze szczególnie przeciw Candida Albicans,  a także lecznicze działanie na układ trawienny wspomagając leczenie biegunki, niestrawności, problemów z  pęcherzykiem żółciowym,  problemów śledzonej i wątroby, właściwości moczopędne pozwalające na szybkie wypłukanie toksyn z organizmu oraz z układu moczowo-płciowego.

Czosnek też jest znany, jako pebiotyk (naturalna forma antybiotyku) wspomagająca układ obronny ciała przeciwko bakteriom, wirusom, grzybom patogennym oraz pasożytom.

9 i 10 / BLACK WALNUT POWDER ADN oil – sproszkowany czarny orzech włoski oraz olej z nasion

BLACK WALNUT POWDER   jako składnik  preparatu ParaProteX™

zawiera 37,5 mg liści i łupiny Nigra Juglans

polska nazwa: Czarny orzech włoski

Wspomaga leczenie:

grzybicze infekcje, pasożyty i robaki obłe

gronkowiec złocisty,

gruźlica (tuberculosis), plucie krwią na tle gruźliczym

chroniczne infekcje jelit, zaparcia, dur brzuszny, czerwonka,

krzywica, osteoporoza, podagra  (DNA MOCZANOWA),

reguluje pracę tarczycy, w nadczynności, torbiolowatości i nowotworach tarczycy (guzki tarczycy),

krzywica, osteoporoza, podagra  (DNA MOCZANOWA),

reguluje pracę tarczycy, w nadczynności, torbiolowatości i nowotworach tarczycy (guzki tarczycy),

w zatruciu metalami ciężkimi  m.in. rtęcią, ołowiem

problemy ze skórą: egzema, owrzodzenia, opryszczka, grzybica, czyraki.

Medyczne właściwości lecznicze orzecha włoskiego:

Indianie z Ameryki Północnej używali go, jako środek przeczyszczający. Orzech Juglans Nigra był użyty przez wieki w Europie do leczenia różnych dolegliwości takich  jak np. dolegliwości skórne i zaparcia.

 W tureckiej medycynie ludowej orzechy były stosowane w leczeniu dysfunkcji rozmaitych gruczołów, m.in. niedoczynności tarczycy. Wydaje się, że jest w tym dużo prawdy. W jednym z badań, świeży sok otrzymany z zielonych orzechów podwoił poziom tyroksyny we krwi. Gotowany sok z orzechów (przygotowany przez gotowanie orzechów przez okres 20 minut) zwiększył poziom tyroksyny w osoczu, co najmniej do 30%. Właściwości te są efektem dużej ilości jodu w skórce zielonych orzechów i liści orzechowych.

Podczas wojny domowej, orzech włoski został użyty jako środek na dur brzuszny i czerwonkę, w leczeniu kiły, tuberculosis (gruźlicy), żylaków i zapalenia żył, na chroniczne infekcje jelit i organów moczowo-płciowych.

Zielarze uważają, że orzech czarny jest bardzo przydatny w niszczeniu parazytów, tasiemców i grzybicy. Brązowy barwnik, obecny w zielonej łupinie czarnego orzecha, zawiera jod organiczny, który posiada właściwości antyseptyczne i gojące.

Badania naukowe wykazały, że orzech włoski ma właściwości ściągające. Pomaga uzdrawiać skórę i błony śluzowe ciała, czyści krew i zawiera antyseptyczne własności (niszczy albo hamuje wzrost mikro organizmów).

Jest używany do wszystkich skórnych problemów zawierających wrzody, egzema, opryszczka, grzybica skóry jak również wspomaga wyeliminowanie pasożytów i robaków z organizmu.

Składniki lecznicze orzecha włoskiego:

Orzech czarny jest bogatym źródłem witamin i składników mineralnych.

W dużych ilościach zawiera silnie antyseptyczny jod organiczny oraz mangan, niezbędny do prawidłowego funkcjonowania nerwów, mózgu oraz chrząstki.

Magnez pomaga zapobiegać próchnicy zębów, zwiększa odporność oraz pobudza gruczoły wewnątrzwydzielnicze i wątrobę.

Zawiera też wapń niezbędny dla witalności, wytrzymałości, prawidłowego rytmu serca i pracy układu nerwowego. Obecność krzemu wpływa na zdrowie skóry. To bogate źródło selenu, potasu, witaminy B15 (kwasu pangamowego), żelaza, sodu, fosforu, chloru, witaminy B1 (tiaminy), B2 (rybo-flawiny), B3 (niacyny), B6 (pirydoksyny), witaminy A, witaminy C (kwasu askorbinowego) i witaminy P (bioflawonoidów). W celach leczniczych stosuje się głównie liście i zielone  łupiny orzechów, a także olej, korę i  korzenie. Liście i łupiny orzecha włoskiego zawierają w obfitej ilości juglon – potężny środek antyseptyczny, stosowany w leczeniu.